a day in Bangkok

อืม...เมืองกรุงหนาวแล้ว



เห็นบล็อกกระดิกว่าอัพเดต


เลยเข้ามา



ทำบล็อกใหม่เหมือนกัน




แค่รู้สึก อยากลองรสชาติใหม่ๆ สำหรับหน้าหนาวบ้าง




หนาวกาย แต่อุ่นใจ



ดีกว่าคนใจหนาวตั้งเยอะแน่ะ




เราเพิ่งเรื้อหายไข้



เหลือเสียงที่ยังแหบๆ



เสาร์อาทิตย์นี้จะนอนหลับ



แต่เสาร์อาทิตย์หน้ากลับบ้านไปเที่ยวเชียงราย



เพราะพี่ๆที่ทำงานอยากจะไปเชียงรายกัน



จะไปนอนเชียงของ เกสเฮ้าส์ ที่เราเคยไปพักด้วยนะหม่ะ




แม่บอกว่าเชียงรายหนาวมากๆ




แต่เราอยากบอกแม่ว่า




คงไม่มีที่ไหน




หนาวเท่ากับในหัวใจของเราอีกแล้ว





หวังว่าจะสบายดี




เบน

หนาวแล้วๆ เอิ๊กๆ ชอบอากาศหนาวนะเนี่ย
เมื่อเช้านั่งเขียนเอนทรี่นี้ใต้ต้นไม้ใหญ่ ลมหนาวพัดเกรียว
เริ่มเข้าที่เข้าทางกับชีวิตมากขึ้น

บางครั้งที่เราหนาว เราหนาวเพื่อให้รู้ว่าวันที่อุ่นมีค่ามากมายแค่ไหน
เราเศร้า เพื่อให้เห็นความงดงามของความสุขเล็กๆน้อยๆในชีวิต

คิดถึง

คิดว่าต้นมกราโน่นแหน่ะถึงจะได้ขึ้นเหนือ

เจ๊ ขา
หนู หนาววววว หนาวจริงๆ ด้วย
ชอบ ความรู้สึกบางอย่าง ที่มากับลมหนาว
บอกไม่ถูก เหมือนความรัก
(อ๊ะ เคยกะเค้าด้วยเรอะ )
มัน เหงา ๆ แห้ง เย็นๆ ไม่รู้แล้วล่ะ
แอบปั่นจักรยาน
ใส่เสื้อหนาวด้วยนะเอ้อ
ไปดูพระอาทิตย์ตกที่ท่าเรือมาสองวันละ
ไม่เห็นหรอกนะตะวงตะวันน่ะ เมฆมันเยอะ
แต่ก็อยากไปอยู่ดี เฮ้อ ...
อิลมาเร่ มั่ก มัก ฮ่า ฮ่า

เวลาลมหนาวพัดผ่าน
ถ้ามีคู่ คงสดชื่น อบอุ่น..
ถ้าอยู่โดดเดี่ยว คงหนาวไปถึงใจ..



ยิ้มรับหน้าหนาวกันดีกว่า

บรรยากาศตอนเย็นมักชวนให้เหงานะ
บางเย็นเดินออกจากที่ทำงานแล้วไม่อยากกลับบ้าน
อยากไปที่ไหนซักที่อยากเจอใครซักคน
แต่ที่ไหน
และใครกัน
สุดท้ายก็กลับมาอยู่คนเดียวที่ห้อง
แต่บ่อย ๆ ก็รักความเหงา
รักความรู้สึกที่มันล้นอยู่ข้างใน

อ่านแล้วรู้สึก หวาน
มากกว่าเหงา

ความรัก ทำให้ต่อมรับรสทำงานได้ดีขึ้น ว่าไหมคะ

บางครั้งคนที่มีความรักอยู่รอบตัว
ก็เว้นพื้นที่ส่วนตัวไว้แอบเหงาบางเวลา
ความรู้สึกที่เปลี่ยนสลับไปบ้าง หวานอาจจะยิ่งหวาน

เคยสงสัยเหมือนกันว่าทำไมวันเสาร์-อาทิตย์ที่มีเวลาให้นอนตื่นสาย ๆ ตัวเองจึงรู้สึกหดหู่ไม่สดชื่นเหมือนเคย

บางสัปดาห์เลยลองนอนให้เร็วขึ้นแต่ตื่นให้เช้าเหมือนเดิม พบว่า เออ...ได้ตื่นมาเห็นแสงอาทิตย์ยามเช้าที่ค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีส้มอุ่น ๆ เป็นแสงจ้าจนแสบตา ได้รู้สึกว่าเวลาในหนึ่งวันมันยาวขึ้นจนทำอะไรๆด้ตั้งมากมาย

อืม...ดีแฮะ

มนุษย์เรากับธรรมชาติเป็นอะไรที่แยกขาดจากกันไม่ได้เลยจริง ๆ

คิดถึงจัง

กรุงเทพฯหนาวแล้วจริงๆ จ้ะจูน
เราชอบอากาศแบบนี้จัง...

กำลังวางแผนการณ์--(ตามประสามนุษย์เงินเดือนที่ต้องรอวันหยุดตามเทศกาล - -" )ว่าจะไปเที่ยวไหนดีน้อ ขึ้นเหนือล่องใต้...

จูนล่ะ...มีแผนไปไหนบ้าง

เราชอบอารมณ์แบบนี้ของจูนจังเลย
มันไม่เหมือนเมื่อครั้งก่อนหน้าที่จูนจะมีใครบางคนนี้แล้ว
ในตอนนั้นน่ะ...ยัยจูนคนนี้ช่างมองรักในแง่ร้ายนัก--
อ่ะ แต่ถึงอย่างนั้น เราก็ยังชอบอ่านอะไรต่อมิอะไรที่จูนเขียนอยู่ดีแหละ

คิดถึงจูนมากๆ ไม่รู้จะพูดว่าไงดี
เราไม่ได้เล่นเอ็มอีกเลย...หลังจากที่จูนสั่งลาคอมฯที่บ้านวันนั้นแล้ว ไม่รู้จะคุยกะใครน่ะนะ

อ่ะ ชักยืดยาวๆ

เราน่ะแอบแวะเข้ามาดูบ่อยๆ ด้วยแหละว่าจูนเขียนอะไรใหม่ๆ บ้างรึยัง...

จนวันนี้ก็ได้พบตัวหนังสือที่คุ้นเคย
รู้สึกดีจัง...ในค่ำคืนที่อากาศเย็นๆ แบบนี้น่ะ

บอกอีกทีว่าคิดถึงจ้ะ แต่เป็นพวกไม่ชอบคุยโทรศัพท์ ก็เลยไม่ได้โทรหา--

...

วันไหนที่เมืองใหญ่เมืองนี้รังแกจูนขึ้นมาล่ะก็
บอกเรานะ...เราจะรีบไปหาทันที!!!


night night จ้า

จูน...ไปหนาวอยู่ที่ไหนแล้วน้อ

คิดถึงจ้า

บางอารมณ์ก้อไม่ชอบ ยามเย็นเหมือนกันค่ะ
เพราะ มันรู้สึกเหงา

ทั้งๆที่ ก็อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย

ปล. ภาพสีน้ำ น่ารักดีค่ะ